Пушча

Як усіх кахае пушча!
І таго, хто ўвосень тлушча
Нагадуе пад шчаценнем
Жалудамі ды карэннем,
Летам ён звычайна ў брудзе,
Але ж смецце есць не будзе.
Вось стаіць і карак выгнуў,
Быццам грукнуў, быццам рыгнуў,
Капытом палез на дрэва,
Рылам дзьмухнуў ўправа-ўлева,
І сігнал падаў з аглядкам
Паласаценькім маляткам.
Тыя,мамак абганяя,
Раскаціліся, гуляя
Па далоні, па баровай,
Дзе аглух чырвонабровы
Цецярук, задраўшы крылле,
Распушыўшы запатылле.
Жоўны стук ляціць бадзёра,
Спеў зязюлі, нібы гора
Невыразнае, здалёка
Наплывае сінявока.
Дзесці плот бабёр будуе,
Дзесці воўк сябе шануе:
Не вылазіць на спякоту,
на паўднёвую маркоту.
Ну, а дзік — ён толькі дзік:
Ў лесе, Ў жніў'е — нібы цвік,
Топча, рые і псуе,
Наваколле — ўсё свае!
Вось такі — сапраўдны дзік,
Вось такі ягоны бзік!